برابر چشمش زايل مىشود ، آن گاه تجلى اين حقيقت و گرداندن روى خود را به سوى آن اعلام نموده و خاطرش از اضطراب و ترس بياسود و به امنيت گراييد و از تهديد به خشم خدايان ساخته شده و اربابان بىاثر ديگر نهراسيد . اين آيات مىنماياند كه چگونه كلمهء ربوبيت ابراهيم را از محيط شرك تا مقام رؤيت ملكوت و توجيه وجه و آرامش خاطر پيش برد و اين كلمه را تكميل نمود و كلمهء رحمت او را براى رهايى خلق از بندهايى كه بر عقولشان بسته و به بندگى غير خدايشان درآورده بود از آسايشگاه امن و آرامش برانگيخت تا با زبان دعوت و احتجاج بپاخاست و در ميان آن گمراهان به راه افتاد . مقام امامت ابراهيم عليه السلام آرى ، او پس از آن همه ابتلا و اتمام كلمات ، به مقام پيشوايى و امامت برگزيده شد ، چنان كه از مضمون آيه و مفهوم لفظ « اماماً » و اطلاق آن استفاده مىشود . امام نمونهء كامل همهء كمالات عقلى و نفسانى و بدنى است و چون همهء اين خصوصيات و ابتلائات براى مقام نبوت و رسالت بيان نشده ، بايد مقام امامت مقامى برتر از نبى و رسولى باشد كه كلمات را اتمام ننموده و به مقام امامت نرسيده است . حال كه شايستگى ابراهيم را توجه كرديد ، به توضيح آيهء شريفه عنايت كنيد تا بيش از پيش به واقعيت مناسك پى ببريد . گرچه صورت واقعى و حقيقت امام به مقتضاى تقاضاى نفوس ، گاه آشكار است و گاه پنهان ، ولى مظهر و صورتى از مقام معنوى و فكرى امام هميشه در ميان مردم بايد محسوس و باقى باشد ، يا نقشهء امامت كه بزرگ‌ترين و مؤثرترين نقش رهبرى و كمال خلق است ، به صورت نقش ثابت و پايدارى ، مستقر گردد .